O czym może śnić opuszczony dom? Dlaczego wiosna bywa porą duchów? Czy lepiej mieć i stracić, czy może nie mieć nigdy? Czy da się odłączyć szczęście od smutku? Co robią manekiny po zamknięciu sklepu? Czy jesteśmy tymi, którymi naprawdę jesteśmy – czy może tymi, których udajemy? Jak ocalić to, co dawniej nas tworzyło, i czy w ogóle się da? Jak potrafią zmieniać świat czarodziejskie lisy i czy złe sny mogą stać się dobrymi?
   Oddaję do Waszych rąk moją piątą książkę, na którą złożyło się czternaście poetyckich mikroopowiadań o większych i mniejszych walkach iluzji z rzeczywistością.
Niektóre z nich są snami, inne impresjonistycznymi wytworami strumienia świadomości, a jeszcze inne posiadają fabułę. Wszystkie są obrazami, jakie tkwiły w mojej głowie od bardzo dawna, teraz dopiero postanawiając się urzeczywistnić.
   Znajdziecie w nich nawiązania do współczesności, literatury pięknej lecz także motywy i rekwizyty z XIX i XX wieku, antyku; odrobinę metafizyki, ezoteryki, wicca i creepypasty – mam wielką nadzieję, że w odpowiednich i w miarę wysmakowanych proporcjach.
   Rzeczy rozgrywają się w myślach bohaterów, którzy nie zawsze są ludźmi; w starych ogrodach, opuszczonych gabinetach, w ptaszarniach, buduarach, w bezimiennych miastach i na wzgórzach, pamiętanych z dzieciństwa.
   Zależało mi na tym, by ta książka miała oniryczny, nieco odrealniony, a może nawet i klaustrofobiczny charakter i była niczym wejście do wnętrza fotoplastykonu, szkatułki, szklanej kuli albo pozytywki.
   Tyle mojego – reszta leży już wyłącznie w Waszych rękach.