Rękopis Diluvium. Biblijny potop, który w pierwotnej wersji miał ponad 700 stron, z uwagi na dużą objętość materiału został podzielony na dwie części. Około 1656 r. po stworzeniu Adama (czyli według chronologii biblijnej w 2344 r. przed Chrystusem) doszło do kataklizmu powodzi, który unicestwił wszelkie życie, zmieniając konfigurację terenu. Tom XV to propozycja wyjaśnienia mrocznych meandrów początków odtwarzania cywilizacji i perspektywy zaludnienia bezludnych obszarów ziemi przez rozrastającą się populację ocalonych w arce osiadłej na górze Ararat. Treść pracy całkowicie wyklucza teorię ewolucji, miliony lat istnienia Ziemi oraz akademicką wersję prehistorii, która jest według moich badań, całkowicie przeinaczona. Przeanalizujemy skalę wielkości organizmów żywych i jej zamieranie, społeczność neandertalczyków, długość lat życia potomków narodzonych po potopie, siłę greckich herosów oraz sięgniemy do najstarszych źródeł i map starożytnych kartografów. Czy wielkie jaszczury, zwane przez antycznego człowieka smokami, a przez współczesnych dinozaurami istniały jeszcze w czasach tworzenia się kultur Międzyrzecza w Sumerze i Babilonii oraz po upadku Jerozolimy w 586 r.? Kim był legendarny Nimrod? Co sądzić o artefaktach przypominających zaawansowane technologicznie urządzenia? Czy budowa wieży Babel rzeczywiście miała miejsce, a miasta widma pochodzą z epoki brązu? Czy ekspedycja z 2009 r. z Hong Kongu odnalazła na wysokości ponad 4 tys. metrów drewnianą konstrukcję wytworzoną przez ludzi przedpotopowych? Odpowiemy również na pytanie, dlaczego doszło do odtworzenia w drugim i trzecim pokoleniu relacji z demonicznymi bytami i jakie konsekwencje z tego wynikały. Otwórzmy więc karty księgi i czytajmy o czasach Noego, bo sięgając do przeszłości, zobaczmy analogie ze współczesnością, nad którą gromadzą się nie mniej groźne chmury gniewu Sprawiedliwego Boga, jak podczas geologicznej zagłady.